Plik biały namorzyn (Laguncularia racemosa) to średnio szybko rosnący gatunek nadrzewny należący do rodziny Combretaceae. Jest to roślina zamieszkująca namorzyny od południowej Florydy po południową Brazylię i północne Peru. Ten gatunek namorzyn występuje również na wybrzeżach Afryki Zachodniej.
Drzewa mangrowca białego charakteryzują się wysokością około 15 metrów i korzeniami brodzącymi. Drewno L. racemosa jest średnio ciężki, ale niezbyt wytrzymały.
Mangrowiec biały jest bardzo ważnym drzewem dla ekosystemów morskich, ponieważ zapewnia schronienie i pożywienie dla fauny morskiej. Przyczynia się również do odtwarzania namorzynów, ponieważ jest gatunkiem szybko zadomowionym w tych ekosystemach.
Indeks artykułów
Laguncularia racemosa Jest to stosunkowo szybko rosnący, wiecznie zielony gatunek drzewa o wielu pniach. Zwykle biały namorzyn może być mały (mniej niż 15 metrów) i duży (do 25 metrów wysokości), z łodygą o średnicy prawie 60 cm..
Drewno L. racemosa jest umiarkowanie ciężki, o ciężarze właściwym od 0,6 do 0,8. Z drugiej strony biel jest jasnobrązowa i żółtawobrązowa w środku, a kora jest szaro-biała..
Liście białego mangrowca znajdują się naprzeciwko na wznoszących się gałęziach. Są eliptyczne i zaokrąglone na wierzchołku. Zwykle liście mogą mieć od 4 do 10 cm długości i od 2 do 4 cm szerokości. Doosiowa powierzchnia liści jest ciemnozielona z błyszczącym wyglądem, podczas gdy spód ma żółtawozielony kolor..
Białe namorzyny rozwijają rodzaj korzenia powietrznego zwanego pneumatoforem. Struktury te mają wtórny wzrost i pochodzą głównie z poziomych korzeni. Główną funkcją pneumatoforów jest dostarczanie tlenu do tkanek korzeni w warunkach podmoknięcia..
Na L. racemosa pneumatofory mają zwykle ujemny grawitropizm. Podobnie, biały namorzyn również rozwija korzenie brodzące.
Kwiaty L. racemosa Są koloru biało-zielonkawego i znajdują się w końcowych wiechach, tworząc kwiatostan. Białe namorzyny mają oddzielne kwiaty męskie (nie owocujące) i doskonałe (owocujące), różniące się jedynie czasem pojawienia się. Kwitnienie występuje przez cały rok, ze szczytem w maju i czerwcu.
Owoce są lekko mięsiste, z pestką (pestkowiec), niedojrzałe zielone i brązowawe w przypadku dojrzałości. Owoce są spłaszczone, mają 2 cm długości i mają kształt odwrotnie jajowaty elipsoidalny. Nasiona mają około 2 cm długości i są otoczone papierową membraną. Rośliny L. racemosa, czasami są żyworodne.
Laguncularia racemosa jest to gatunek, który rośnie w środowiskach o kontrastującej zawartości soli. Gatunek ten może rosnąć na obszarach o niskim zasoleniu, takich jak ujście rzeki, nawet w środowiskach silnie zasolonych. Biorąc pod uwagę powyższe, biały namorzyn jest w dużej mierze zależny od warunków zasolenia, więc jego fizjologia jest uwarunkowana.
Zgodnie z powyższym stosunek masy do powierzchni liścia nie zmienia się w odniesieniu do zasolenia. Jednak poziom soczystości liści wzrasta w warunkach dużego zasolenia, podobnie jak zawartość wody. Ponadto parametry takie jak zawartość sodu i azotu w liściach oraz osmolarność mają tendencję do zwiększania się wraz z zasoleniem..
Z metabolicznego punktu widzenia stwierdzono, że białe rośliny namorzynowe mają wysoką zawartość chlorofilu a i b, gdy zasolenie jest wysokie. Podobne zachowanie obserwuje się w zawartości karotenoidów. Z kolei szybkość fotosyntezy i współczynnik asymilacji COdwa zmniejszać się wraz ze wzrostem zasolenia.
Laguncularia racemosa jest to gatunek ograniczony do stanowisk przybrzeżnych, rosnący bardzo blisko poziomu morza. Występuje regularnie na lądowych obrzeżach zbiorowisk namorzynowych. Jednak biały namorzyn czasami rośnie na najniższych wysokościach, często na terenach zalanych..
Białe namorzyny szybko kolonizują zakłócone miejsca, tworząc prawie jednorodną społeczność. W ten sposób, L. racemosa rośnie na wielu różnych glebach, w tym na mułach, glinach, piasku, torfie i glinie.
Laguncularia racemosa występuje na obszarach o średnich rocznych opadach w zakresie 800-700 mm i ogranicza się do wzrostu na obszarach o średniej temperaturze 15,5 ° C lub niższej.
Biorąc pod uwagę zasolenie środowisk morskich, gatunki namorzynowe rozwijają mechanizmy, które pozwalają im przezwyciężyć ten stan środowiska. W tym przypadku, Laguncularia racemosa ma dwa gruczoły solne u podstawy każdego liścia, które wydzielają nadmiar soli.
Zasięg białych namorzynów obejmuje południowo-wschodnie wybrzeża Florydy, Bermudów, wybrzeża od Meksyku po południowo-wschodnią Brazylię i północno-zachodnie Peru. Może również rosnąć w przybrzeżnych środowiskach Afryki Zachodniej, od Senegalu po Angolę..
Laguncularia racemosa jest jedynym przedstawicielem rodzaju jednogatunkowego Laguncularia, który jest częścią rodziny Combretaceae
- Królestwo: Plantae.
- Subkingdom: Viridiplantae.
- Pod królestwem: Streptophyte.
- Super dział: Embryophyte.
- Oddział: Tracheophyte.
- Podobszar: Euphylophytin.
- Rejon w podczerwieni: Lignophyte.
- Klasa: spermatofit.
- Podklasa: Magnoliofita.
- Superorder: Rosanae.
- Zamówienie: Myrtales.
- Rodzina: Combretaceae.
- Podrodzina: Combretoideae.
- Plemię: Laguncularieae.
- Płeć: Laguncularia.
- Gatunki: Laguncularia racemosa (L.) C.F. Gaertner- biały namorzyn.
Zasadniczo znaczenie białych namorzynów polega na zapewnieniu schronienia i pożywienia faunie rosnącej w środowiskach przybrzeżnych. Ponadto jest to roślina używana do odtwarzania ekosystemów namorzynowych, ze względu na jej zdolności adaptacyjne i szybki wzrost..
Według FAO namorzyny zapewniają społeczeństwu korzyści społeczno-gospodarcze w sposób pośredni. Ponieważ wykazano, że praktyki połowowe mają lepsze wyniki, jeśli są prowadzone w niezakłóconym środowisku.
W związku z tym oszacowano, że może przynieść zysk w wysokości około 126 USD / ha / rok, jeśli połowy będą prowadzone w środowiskach zamieszkanych przez namorzyny. Podobne wyniki można uzyskać w przypadku przemysłu rybnego.
Z kolei straty ekonomiczne szacowane na około 100 000 USD rocznie w przypadku zakłócenia ekosystemów namorzynowych. Prowadzi to do wniosku, że praktyki przywracania są tańsze niż dalsze eksploatowanie zakłóconych środowisk. W tym miejscu ważne jest zachowanie populacji Laguncularia racemosa.
Z kolei namorzyn biały służy miejscowej ludności jako źródło drewna. Napar z kory namorzynowej jest używany przez osadników jako środek ściągający i tonizujący. W Brazylii liście tego drzewa są używane w garbarniach ze względu na wysoką zawartość garbników..
Jeszcze bez komentarzy