Co to jest przywiązanie emocjonalne?

2916
Philip Kelley

Plik przywiązanie emocjonalne Jest to specyficzny rodzaj więzi w ramach więzi uczuciowych, o charakterze społecznym, polegający na poszukiwaniu ochrony, troski, bezpieczeństwa i dobrego samopoczucia w związku. Występuje u par, dzieci, krewnych i ogólnie bliskich osób.

Przez całe życie tworzymy emocjonalne więzi z różnymi ludźmi. Niektóre z tych powiązań to relacja rodziców i dzieci, dziadków i wnuków, przyjaźń, więź braterska, romantyczna miłość ...

Wszyscy pokazują niektóre wspólne cechy. Na przykład są to relacje uczuciowe, trwają w czasie, szukają bliskości i kontaktu z drugą osobą, wywołują niepokój, gdy dochodzi do niechcianej separacji, są unikalne w stosunku do konkretnej osoby lub zależą od interakcji między nimi.

Figura przywiązania jest punktem odniesienia i bazą wsparcia w relacjach, jakie człowiek nawiązuje ze światem fizycznym i społecznym.

Według teoria przywiązania, pierwotna więź, jaką dziecko nawiązuje z jego przywiązaniem, gwarantuje ochronę, zaspokaja jego potrzeby emocjonalne, a nieletni czuje się kochany i towarzyszony.

Kiedy osoba jest pewna bezwarunkowości swojej postaci przywiązania, rozwija w stosunku do niego poczucie bezpieczeństwa, stabilności i poczucia własnej wartości oraz ułatwia empatię, komfort, miłość i komunikację emocjonalną.

Dlaczego więź przywiązania jest ważna?

Przywiązanie jest ważne, ponieważ sposób, w jaki jest rozwijane, czyli czy jest to odpowiedni styl przywiązania, czy nie, będzie zależał od rozwoju psychologicznego jednostki, jej bezpieczeństwa i stabilności oraz relacji z innymi ludźmi..

Relacje przywiązania istnieją przez całe życie, a nie tylko w dzieciństwie, chociaż to około 12 miesięcy po długim procesie dziecko nawiązuje pierwszą więź z osobą, zwykle z matką..

Należy pamiętać, że wiele badań wskazuje, iż początkowa więź dziecka z jego pierwszą postacią przywiązania przewiduje relacje, jakie dziecko nawiąże z innymi ludźmi przez całe życie: rodzeństwem, przyjaciółmi, przyszłym partnerem ...

W wyniku różnych doświadczeń przywiązania, zwłaszcza z tak zwanymi „postaciami centralnymi” na najwcześniejszych etapach życia człowieka, w końcu tworzymy „styl przywiązania”, to znaczy pewien sposób odnoszenia się, odczuwania i myśleć o relacjach, które wymagają intymności.

Twoje dziecko rozwinie mentalną reprezentację, wygenerowaną we wczesnym dzieciństwie z przywiązania do swojego głównego opiekuna, która będzie zawierała informacje o sobie, o tobie jako jego osobie przywiązującej i o związkach, które masz.

Oznacza to, że będzie zawierał wyobrażenie o tym, kim i jaka jest twoja postać przywiązania i czego się po tobie spodziewać. Z tym modelem zmierzysz się z pozostałymi związkami i sytuacjami, z którymi musisz się zmierzyć w życiu.

Ponadto styl przywiązania został powiązany jako predyktor ludzkiego zachowania w odniesieniu do zachowań społecznych.

Na przykład niektóre badania, takie jak Waters, Wippman i Sroufe (1979), wykazały, że dzieci w wieku od 3 do 6 lat, które prezentowały wyższy poziom kompetencji społecznych, były dziećmi z bezpiecznym przywiązaniem.

Ponadto odpowiednie przywiązanie wiąże się również z prawidłowym rozwojem emocjonalnym, większą empatią, większą regulacją własnych emocji i większym nastawieniem prospołecznym zarówno u dzieci, jak i młodzieży.

Z drugiej strony niepewne przywiązanie wiąże się z bardziej agresywnym zachowaniem i wrogością, gdy dzieci dorastają..

Funkcje przywiązania są różnorodne i szerokie. Ta więź zapewnia przetrwanie potomstwu, daje mu poczucie bezpieczeństwa, szacunku i intymności, a także stanowi bazę, na której dziecko eksploruje rzeczywistość i szuka schronienia, kiedy tego potrzebuje..

Pamiętaj, że w rodzinie Twoje dziecko uczy się wzorców zachowań, stylów relacji i umiejętności społecznych, które później będzie uogólniać jako dziecko, nastolatek i dorosły w innych kontekstach, takich jak jego grupa rówieśnicza..

Jakie rodzaje przywiązań istnieją?

Różne style przywiązania, jak już wspomniałem, można zaobserwować od końca pierwszego roku życia, kiedy pojawia się ukształtowanie pierwszego przywiązania, które uogólnia się na inne znaczące osoby w dzieciństwie i dorosłym życiu..

Prawdą jest, że nie wszyscy autorzy zgadzają się co do definicji dokładnie tej samej typologii. Jednak ten, który przedstawiamy poniżej, jest wynikiem konsensusu między różnymi autorami.

W tym sensie wszyscy autorzy zgadzają się, że istnieje styl bezpiecznego przywiązania i styl niepewny. Największe różnice między różnymi autorami odpowiadają różnym podtypom niepewnego przywiązania, które teraz wam pokażę.

Po wielu badaniach różne klasyfikacje pokrywają się w pewnych aspektach, które obejmują stopień zaufania z postacią przywiązania, bezpieczeństwo i lęk oraz intymność lub unikanie tego.

Możemy zatem znaleźć:

a) Bezpieczne mocowanie

Bezpieczny styl przywiązania charakteryzuje się pełnym zaufaniem do drugiej osoby, wiedząc, że nigdy nas nie porzuci ani nie zawiedzie.

Osoba bezpiecznie przywiązana chce utrzymywać intymną relację ze swoją bazą bezpieczeństwa, jest pewna tej relacji i nie potrzebuje jej zgody. Wie, że jej ochrona ceni ją i kocha ponad wszystko.

Zakłada model funkcjonowania i wewnętrzną mentalną reprezentację zaufania do głównego opiekuna. Dziecko przejawia niepokój w obliczu separacji i uspokaja się, gdy ponownie łączy się z matką.

b) Niepewne, niespokojne / unikające / nieuchwytne przywiązanie

Dziecko przejawia niewielki niepokój podczas separacji, przez całą sytuację nie wykazuje bliskości i poszukiwania kontaktu z postacią przywiązania. Podczas zjazdów zazwyczaj unikają ponownego nawiązania kontaktu.

Brak zainteresowania ich postacią przywiązania i wysokie zachowania eksploracyjne charakteryzują ich profil behawioralny.

Jest to wyraz braku zaufania, jeśli chodzi o dostępność.

c) Niepewne, odporne / ambiwalentne przywiązanie

Dziecko jest stale niespokojne i wiele z nich nie może zainicjować aktywnego zachowania eksploracyjnego. Najwyraźniej nie mogą używać figurki przywiązania jako bezpiecznej podstawy do eksploracji.

Oddzielony od matki płacze, ale gdy jest z nią ponownie połączony, nie uspokaja się, nie udaje mu się uspokoić go przez matkę.

d) Niepewne, zdezorganizowane przywiązanie

To dzieci, które w obecności matki prezentują dziwne zachowania (tiki, unieruchomienie itp.). Mogą pokazywać w tym samym odcinku i jednocześnie zachowania sprzeczne ze sobą.

Są to dzieci, które potrafią okazywać strach matce i są zdezorientowane podczas zjazdów.

Czy można ocenić jakość przywiązania?

Być może najpowszechniej stosowaną techniką analizy jakości więzi między matką a dzieckiem w pierwszych dwóch latach życia jest „dziwna sytuacja” Mary Ainsworth..

W tym celu wychodzimy od teorii przywiązania, która wskazuje, że dziecko z odpowiednią więzią uczuciową daje poczucie bezpieczeństwa w obecności matki i tym samym wykazuje większe zachowania eksploracji otaczającego ją środowiska. Wręcz przeciwnie, w obecności obcych i pod nieobecność matki dziecko będzie reagować przeciwnie.

Zaprojektowano ośmioodcinkową sytuację, w której rozłąki i spotkania między dzieckiem, jego matką i obcym człowiekiem przeplatają się. Na ich podstawie dzieci i ich matki można sklasyfikować według jakości przywiązania.

A co robisz, aby rozwinąć emocjonalne przywiązanie u swoich dzieci??

Bibliografia

  1. Carrillo Ávila, S., Maldonado, C., Saldarriaga, L. M., Vega, L., Díaz, S. (2004). Wzorce przywiązania w rodzinach trzypokoleniowych: babcia, dorastająca matka, syn. Latin American Journal of Psychology, 36, 3, 409-430, Kolumbia.
  2. Eceiza, M., Ortiz, M. J., Apodaca, P. (2011). Przywiązanie i afiliacja: bezpieczeństwo przywiązania i relacje z rówieśnikami w dzieciństwie. Dzieciństwo i nauka, 34 (2), 235-246, Uniwersytet Kraju Basków.
  3. Lafuente, M. J., Cantero, M. J. (2010). Więzy uczuciowe: przywiązanie, przyjaźń i miłość. Piramida w Madrycie.
  4. Lara, M. A., Acevedo, M., López, E. K. (1994). Zachowania przywiązaniowe u dzieci w wieku 5 i 6 lat: wpływ pracy matki poza domem. Latin American Journal of Psychology, 26, 2, 283-313, Meksyk.
  5. López, F. (2006). Przywiązanie: stabilność i zmiana w całym cyklu życia. Dzieciństwo i nauka, 29: 1, 9-23, Uniwersytet w Salamance.
  6. Sánchez-Queija, I., Oliva, A. (2003). Przywiązanie więzi z rodzicami i relacje z rówieśnikami w okresie dojrzewania. Journal of Social Psychology, 18: 1, 71-86, Uniwersytet w Sewilli.
  7. Schneider, B. H. (2006). Jak dużą stabilność stylów przywiązania sugeruje teoria Bowlby'ego?: Komentarz do Lopeza. Dzieciństwo i nauka, 29 (1), 25-30. University og Ottawa, Ontario, Kanada.
  8. Yárnoz, S., Alonso-Arbiol, I., Plazola, M., Sainz de Murieta, L. M (2001). Przywiązanie u dorosłych i postrzeganie innych. Roczniki psychologii, 17, nr 2, 159-170. Uniwersytet Kraju Basków.

Jeszcze bez komentarzy