5 najważniejszych teorii Freuda w psychoanalizie

1351
Sherman Hoover

Plik Teorie Freuda Do dziś mają ogromny wpływ na świat psychologii i poza nią. Do najbardziej znanych należą zasada przyjemności, popędu i represji. Pojęcia takie jak nieświadomość są częścią słownictwa większości ludzi, a ich definicja w dużej mierze wynika z odkryć tego wybitnego psychoanalityka.

Z kolei teorie Freuda odcisnęły piętno na leczeniu psychopatologii, gdyż choroba psychiczna była związana ze środowiskiem, w którym żyje pacjent, jego historią osobistą, rodzinną i społeczną. Ta wizja jest sprzeczna z ideą, że choroby psychiczne są spowodowane wyłącznie zjawiskami biologicznymi lub poznawczymi wyłącznie podmiotu.

Freud i inni psychoanalitycy: (od lewej do prawej, siedzący) Freud, Sàndor Ferenczi i Hanns Sachs (stojący) Otto Rank, Karl Abraham, Max Eitingon i Ernest Jones. 1922. 

Sigmund Freud (1856-1939) był austriackim neurologiem i twórcą Psychoanalizy, praktyki sformułowanej w celu leczenia zaburzeń psychopatologicznych, opartej na dialogu między pacjentem a psychoanalitykiem. Jego prace pozostawiły niezatarty ślad w kulturze i historii ludzkości, ponieważ spowodowały istotne zmiany w konceptualizacji podmiotowości..

Oczywiście jego teorie nie są pozbawione kontrowersji. Według magazynu Freud był trzecim najczęściej cytowanym autorem XX wieku Przegląd psychologii ogólnej (Journal of General Psychology).

Wielu filozofów, takich jak Karl Popper, zdyskredytowało psychoanalizę jako pseudonauka, podczas gdy inni, jak Eric Kandel, uważają, że psychoanaliza „reprezentuje najbardziej spójny i intelektualnie satysfakcjonujący punkt widzenia na umysł”.

Indeks artykułów

  • 1 Różnice między psychoanalizą, seksualnością i genitalnością
  • 2 5 najważniejszych teorii Freuda
    • 2.1 1- Zasada przyjemności (i życie pozagrobowe)
    • 2.2 2- napęd
    • 2.3 3 - Represje
    • 2.4 4- Nieprzytomny
    • 2,5 5- Kompleks Edypa
  • 3 Odnośniki

Różnice między psychoanalizą, seksualnością i genitalnością

Zanim zaczniemy mówić o Freudzie i jego teoriach, konieczne jest wyjaśnienie tego w psychoanalizie, seksualność Y genitalność one nie są takie same.

Seksualność to znacznie szersze pojęcie, które obejmuje prawie całe życie człowieka, ponieważ odnosi się do sposobów odnoszenia się do innych, kochania, nienawiści i odczuwania..

Genitalność jest bardziej ograniczona i odnosi się tylko do seksualności narządów płciowych, czyli stosunku płciowego lub onanizmu.

5 najważniejszych teorii Freuda

W trakcie swojej płodnej kariery pisarskiej Freud wielokrotnie poprawiał swoje pisma, dodając głębi swoim argumentom lub poprawiając je..

Zostawiamy tutaj 5 najważniejszych teorii nakreślonych przez Freuda, aby czytelnik mógł dowiedzieć się trochę o ogromnej pracy tego wielkiego myśliciela:

1- Zasada przyjemności (i poza)

Freud i Fliess

"Dzieci są całkowicie samolubne; intensywnie odczuwają swoje potrzeby i ciężko walczą o ich zaspokojenie.".-Zygmunt Freud.

Zasada przyjemności zakłada, że ​​aparat umysłowy jako swój ostateczny cel dąży do osiągnięcia przyjemności i uniknięcia niezadowolenia, a tym samym do zaspokojenia potrzeb biologicznych i psychologicznych. Przyjemność to siła, która kieruje procesem identyfikacji osoby.

Działa tylko w systemowej nieświadomości i jest zasadą, która rządzi całym jej działaniem. Dlatego nieprzyjemne przedstawienia są tłumione, ponieważ przekraczają porządek.

Zasada przyjemności nieświadomie prowadzi do zaspokojenia podstawowych potrzeb przetrwania.

Dlaczego mamy objawy?

Wiedząc, że ta zasada istnieje, zadawanie sobie tego pytania staje się obowiązkiem. Dlaczego ktoś miałby cierpieć z powodu symptomu, cierpiąc w codziennym życiu, skoro ma żyć zgodnie z zasadą przyjemności??

Odpowiedź znajduje się w poprzednim akapicie: zasada przyjemności jest nieświadoma, podczas gdy zasada rzeczywistości działa w świadomości..

Zasada rzeczywistości jest biegunem przeciwnym do zasady przyjemności, osoba jest świadoma prawdziwego środowiska i wie, że musi się do niego dostosować, aby żyć w społeczeństwie.

W miarę dojrzewania uczymy się tłumić nasze instynkty oparte na zasadach społecznych w celu uzyskania przyjemności na dłuższą metę i w sposób mniejszy, ale zgodny z rzeczywistością..

Podmiot ma reprezentację nie do pogodzenia i ją wypiera, więc zapomina o tym. Ale jako mnie rządzi się zasadą rzeczywistości, reprezentacja powraca jako powrót wypartego, w postaci symptomu.

Podmiot nie pamięta już, co wyparł, cierpi tylko na objaw, który utrzymuje związek (czasem bliski, innym razem daleki) z wypartym. Nie zaprzeczono zasadzie przyjemności: podmiot woleć raczej cierpieć z powodu symptomu, niż pamiętać o niemożliwym do pogodzenia przedstawieniu, które pozostaje nieświadome.

Czy jest coś poza zasadą przyjemności?

Po zakończeniu I wojny światowej Freud spotkał wielu odradzających się żołnierzy stale traumy, których doświadczyli podczas wojny przez sny. Biorąc pod uwagę, że sen jest miejscem spełnienia pragnienia (czyli rządzi Zasada przyjemności), powtarzanie tych urazów stało się ważną teoretyczną sprzecznością.

Freud przystąpił do rewizji swojej teorii, dla której doszedł do wniosku, że istnieje „źródło” w psychice człowieka, którym jest poza zasady przyjemności, to znaczy, że nie przestrzega swoich praw, ponieważ istnieje poprzedni do wspomnianej zasady.

To jest próba flirt lub uznać istnienie (chociaż później można to stłumić) reprezentacji. To krok przed zasadą przyjemności, bez której by nie istniała. Następnie: reprezentacja jest powiązana z aparatem psychicznym - jego istnienie jest rozpoznawane - a następnie podejmowanie odpowiedniego działania jest oceniane jako przyjemne lub nieprzyjemne - Zasada przyjemności-.

Ta poprawka umożliwiła Freudowi uwzględnienie przymus powtarzania ludzi, w których (czy to w przestrzeni terapii, czy w życiu codziennym) ludzie mają tendencję zawsze potykasz się o ten sam kamień, to znaczy, powtarzamy w kółko te same błędy lub bardzo podobne różnice.

2- Napęd

Freud i jego córka Anna

"Niewyrażone emocje nigdy nie umierają. Są pogrzebani żywcem i wychodzą później w gorszy sposób".-Zygmunt Freud.

Ta koncepcja łączy psychikę z tym, co somatyczne i Freud nazywa ją koncepcją zawias, za wyjaśnienie seksualności.

W człowieku istnieją wewnętrzne bodźce, które są stałe i których, w przeciwieństwie do głodu, nie można zaspokoić poprzez interakcję z czymś na zewnątrz, na przykład jedzeniem.

Jednocześnie, ponieważ są wewnętrzne, nie można ich też uciec. Nawiązując do zasady stałości, Freud postuluje zniesienie tego bodźca organ daje satysfakcję napęd.

Napęd składa się z czterech właściwości:

  • Wysiłek / pchnięcie: To jest czynnik napędzający. Suma siły lub miary stałej pracy wykonywanej przez napęd.
  • Cel / koniec: Jest to satysfakcja, jaką można osiągnąć, anulując bodziec ze źródła.
  • Obiekt: Jest to instrument, za pomocą którego napęd osiąga swój cel. Może być częścią samego ciała i nie jest z góry określony.
  • Fontanna: To sam korpus, jego dziury, jego powierzchnia, zwłaszcza obszary graniczne między wnętrzem a zewnętrzem. Jest odczuwana jako podniecenie.

Popęd nie jest zaspokajany w przedmiocie, jest to instrument, za pomocą którego udaje mu się anulować bodziec, który jest jego jedynym celem i daje satysfakcję..

Freud stwierdza na początku, że istnieją dwa popędy, które są ze sobą w konflikcie: popędy seksualne i popędy samozachowawcze. W podróży przez swoje dzieciństwo dziecko znajduje różne „typowe” przedmioty, które zaspokajają jego popęd seksualny i według których przechodzi przez różne etapy:

  • Etap ustny: Przedmiotem satysfakcji są usta.
  • Etap analny: Przedmiotem satysfakcji jest odbyt.
  • Faza falliczna: Przedmiotem satysfakcji jest penis u chłopców i łechtaczka u dziewcząt.
  • Etap utajony: Dziecko porzuca seksualne poszukiwania i angażuje się w bardziej intelektualne zajęcia.
  • Etap narządów płciowych: Zbiega się z wejściem w okres dojrzewania, kiedy dojrzewający ponownie odkrywa swoją seksualność w oparciu o stosunek płciowy i reprodukcję.

Po przymusie powtarzania i Poza zasady przyjemności, Freud zmienia dwoistość popędów i grupuje popędy seksualne i samozachowawcze jako Napęd życia. 

Sprzeciwia się im Napęd smierci, czyli ludzka skłonność do anulowania wszelkich bodźców i znalezienia stanu „nirwany”, w którym nie ma już bodźców, czyli po śmierci. Te dwa dyski zwykle działają razem (mieszane), ale kiedy są oddzielny kiedy pojawiają się objawy.

3- Represje

"Sny można w ten sposób ogłosić: są ukrytymi realizacjami wypartych pragnień„.-Sigmund Feud.

Ta koncepcja ma kluczowe znaczenie dla teorii psychoanalitycznej. Ludzie mają podświadome myśli, które są kluczowe dla rozwoju i życia ludzi.

Represja jest psychicznym mechanizmem obronnym: kiedy reprezentacja (wydarzenie, osoba lub przedmiot) staje się dla podmiotu nie do zniesienia, nie do pogodzenia z nagromadzeniem reprezentacji, które aparat psychiczny przechowuje w swoim umyśle. tłumi to i ta reprezentacja czyni nieświadomym, więc podmiot „zapomina” o tym (chociaż tak naprawdę nie wie, że o tym pamięta).

W ten sposób możesz żyć „tak, jakby” to wydarzenie, osoba lub przedmiot nigdy nie były znane..

Później, w swoim tekście „Represja”, Freud identyfikuje dwa rodzaje represji, które są częścią każdego tematu: Represja podstawowy i represje Liceum:

Pierwotne represje

Jest to nieświadoma operacja, która stanowi podstawę aparatu umysłowego. Dzięki tej represji reprezentacja popęd seksualny, dzięki czemu podmiot może pragnąć i dążyć do spełnienia swojego pragnienia.

To stłumienie daje siłę aparatowi psychicznemu, by przyciągać wypartych i zapobiegać temu, by stał się świadomy..

Wtórne represje

Nazywany także represją właściwy.

Plik przedstawiciel psychiczny popędu, to znaczy tego, co jest nie do zniesienia dla psychiki podmiotu i o którym nie chce on nic wiedzieć. Represję wtórną opisujemy na początku tego rozdziału.

Powrót wypartego

Freud zawsze twierdził, że nie ma czegoś takiego jak stuprocentowa skuteczna represja, dlatego stłumiony zawsze powraca i zwykle poprzez objaw neurotyczny (na przykład obsesja, hipochondria) lub szkolenie zastępcze jak żart, sen czy potknięcie.

4- Nieprzytomny

"Nieświadome to największy krąg, który zawiera w sobie najmniejszy krąg świadomości; każdy świadomy ma swój wstępny krok w nieświadomości, podczas gdy nieświadomy może zatrzymać się na tym kroku i nadal przypisywać sobie pełną wartość jako działanie psychiczne„.-Sigmund Feud.

Nieświadomość jest ściśle związana z represją, jest kolejną centralną koncepcją w psychoanalizie, w której zachodzi znaczna część psychoanalitycznego „działania”. Konieczne jest wcześniejsze wyjaśnienie tego wszystko stłumione jest nieświadome, ale nie wszystko, co nieświadome, jest stłumione.

Freud w swoim tekście „Nieświadomość” rozszerza się dogłębnie, aby jaśniej wyjaśnić tę koncepcję, podając trzy definicje nieświadomości:

Opisowy

To po prostu wszystko, co nie jest świadome.

Ta właściwość niekoniecznie wynika z faktu, że ta reprezentacja została wyparta, może się zdarzyć, że nie jest to treść, którą należy wówczas wykorzystać (jest to utajony), dlatego jest „przechowywany” w nieświadomości. Jest również często nazywany Przedświadomy.

Dynamiczny

To jest to, co jest niedostępne dla świadomości z powodu wtórnego wyparcia, to znaczy są tymi treściami stłumiony.

Treści te mogą powrócić do świadomości jedynie jako powrót wypartego, to znaczy jako symptomy lub zastępcze formacje, lub poprzez terapię, poprzez słowo.

Systemowe (strukturalne)

To strukturalne miejsce w psychice.

W przeciwieństwie do pozostałych dwóch definicji, ta nie odnosi się do nieświadomych treści, ale do sposobu, w jaki podświadomość działa jako system myśli.. 

Tutaj nie ma zaprzeczenia, wątpliwości ani pewności, a także sprzeczności lub czasowości. To dlatego, że nie ma słowo, ale inwestytura.

Jako przykład pomyślmy o drzewie. Robiąc to, zrobiliśmy dwie rzeczy: pomyśleliśmy o słowie „drzewo” i wyobraziliśmy sobie drzewo. Cóż, definicje opisowe i dynamiczne odnoszą się do słowa „drzewo”, podczas gdy systemowe do reprezentacja z drzewa.

To oddzielenie pozwala na istnienie dwóch sprzecznych reprezentacji w systemowej nieświadomości lub współistnienie dwóch różnych czasów..

Dzieje się tak w snach, w których osoba (na przykład przyjaciel) może reprezentować innych (przyjaciel może być jednocześnie kolejnym przyjacielem i krewnym) i znajdować się w różnych momentach (przyjaciel z dzieciństwa wciąż jest we śnie jak dziecko w tym samym czasie, w którym śniący jest osobą dorosłą).

5- Kompleks Edypa

"Pragnienia seksualne w stosunku do matki, które stają się bardziej intensywne niż ojciec, są dla niego przeszkodą; to daje początek kompleksowi Edypa".-Zygmunt Freud.

Niewątpliwie jeden z najważniejszych teoretycznych wkładów psychoanalizy i jeden z jej najważniejszych filarów teoretycznych. Kompleks Edypa (u mężczyzny) utrzymuje, że dziecko chce uwieść matkę, ale prowadzi to do konfliktu z ojcem, który zabronił mu brać ją za swoją..

Kompleks zaczyna się w fazie fallicznej i jest odpowiedzią na uwodzenie matka, ponieważ dziecko poznało swoje ciało (i jego strefy przyjemności), częściowo je erogenizowało dzięki matczynej opiece, takiej jak pieszczoty, kąpiele, a nawet sprzątanie po wyjściu z łazienki.

Ponieważ dziecko nie może wykonać swojego zadania uwodzenia matki, jest zmuszone zaakceptować własne falliczna kastracja, przeniesione przez zakaz rodzicielski (instalacja prawa), więc jest złożony pogrzebać i ustępuje fazie utajenia aż do nadejścia okresu dojrzewania.

Po osiągnięciu stadium narządów płciowych dziecko nie szuka już swojej matki, ale innej kobiety, ale jego przejście przez Kompleks Edypa pozostawiło niezatarte ślady na sposobie, w jaki będzie teraz odnosić się do innych i wpłynie na jego wybór kobiety, które chcesz wziąć jako parę.

Freud rozwinął tę teorię w oparciu o płeć męską, nie wyjaśniając rozwoju tej teorii u kobiet. Później to Carl Jung opracował teorię kompleksu Electra, rozumianego jako żeńska wersja, która wyjaśnia kompleks Edypa u kobiet.

Ciesz się teoriami Freuda w tym filmie:

Bibliografia

  1. Freud, S.: Interpretacja sny, Amorrortu Editores (A.E.), tom IV, Buenos Aires, 1976.
  2. Freud, S.: Trzy eseje w teorii seksu, A.E., VII, idem.
  3. Freud, S.: Uwaga na temat pojęcia nieświadomości w psychoanalizie, A.E., XII, idem.
  4. Freud, S.: Pamiętaj, powtórz, przerób, ten sam.
  5. Freud, S.: Pulsacje i napędy popędu, A.E., XIV, idem.
  6. Freud, S.: Represje, ten sam.
  7. Freud, S.: Nieprzytomny, ten sam.
  8. Freud, S.: Poza zasadą przyjemności, A.E., XVIII, idem.
  9. Freud, S.: Pochówek kompleksu Edypa, A.E., XIX, idem.
  10. Freud, S.: Ja i identyfikator, ten sam.
  11. Freud, S.: Infantylna organizacja genitaliów, ten sam.
  12. Freud. S .: Schemat psychoanalizy, A.E., XXIII, idem.
  13. Haggbloom, Steven J.; Warnick, Jason E.; Jones, Vinessa K.; Yarbrough, Gary L.; Russell, Tenea M.; Borecky, Chris M.; McGahhey, Reagan; et al. (2002). „Stu najwybitniejszych psychologów XX wieku”. Przegląd psychologii ogólnej 6 (2): 139-152. doi: 10.1037 / 1089-2680.6.2.139.
  14. Kandel ER., „Biologia i przyszłość psychoanalizy: nowe intelektualne ramy psychiatrii zrewidowane”. American Journal of Psychiatry 1999; 156 (4): 505-24.
  15. Laznik, D .: Syllabus przedmiotu Psychoanaliza: Freud. Katedra Publikacji Wydziału Psychologii Uniwersytetu w Buenos Aires. Buenos Aires, Argentyna.
  16. [1]     Haggbloom, Steven J.; Warnick, Jason E.; Jones, Vinessa K.; Yarbrough, Gary L.; Russell, Tenea M.; Borecky, Chris M.; McGahhey, Reagan; et al. (2002). „Stu najwybitniejszych psychologów XX wieku”. Przegląd psychologii ogólnej 6 (2): 139-152.
  17. [2] Kandel ER., „Biologia i przyszłość psychoanalizy: nowe intelektualne ramy psychiatrii zrewidowane”. American Journal of Psychiatry 1999; 156 (4): 505-24.

Jeszcze bez komentarzy