Plik Enterobacteriaceae stanowią zróżnicowaną i złożoną grupę mikroorganizmów. Zostały nazwane ze względu na częste występowanie w przewodzie pokarmowym ssaków - w tym ludzi - i innych zwierząt, takich jak owady..
Jednak obecność tych bakterii nie ogranicza się do świata zwierząt, znaleziono je również jako patogeny w roślinach, glebie, a nawet w wodzie.
Zgodnie z terminologią techniczną są one uważane za „pałeczki”, co odnosi się do wydłużonego, prostego i cienkiego pręta o kształcie tych organizmów. Ponadto są to bakterie Gram-ujemne, co wskazuje, że ich ściana komórkowa jest cienka i posiada podwójną membranę bogatą w różnego rodzaju lipidy..
Z klinicznego punktu widzenia istnieją pewne gatunki Enterobacteriaceae, które powodują choroby u ludzi, dlatego zostały one szeroko zbadane. Jednak nie wszystkie są chorobotwórcze.
Na przykład Escherichia coli jest jednym z najczęstszych mieszkańców jelita ssaków, a niektóre szczepy są korzystne. W rzeczywistości E. coli jest zdolna do wytwarzania witamin i wykluczania innych szkodliwych mikroorganizmów z jelita..
Indeks artykułów
Enterobacteriaceae to wolno żyjące bakterie, nie tworzą zarodników i są średniej wielkości, mierzą od 0,3 do 6,0 µm długości i 0,5 µm średnicy. Optymalna temperatura dla jego wzrostu to 37 ° C. Są fakultatywnie beztlenowe, to znaczy mogą żyć w środowiskach z tlenem lub bez niego.
Niektóre mają wici (wypustkę, która przypomina bicz i służy do poruszania się), podczas gdy inne nie mają struktur do poruszania się i są całkowicie unieruchomione..
Oprócz wici, bakterie te mają na ogół serię krótszych wyrostków zwanych fimbriami i pilisami. Chociaż wyglądem obu przypomina włosy, różnią się one funkcjami.
Fimbrie to struktury służące do przylegania do błony śluzowej, podczas gdy pilusy płciowe umożliwiają wymianę materiału genetycznego między dwoma organizmami, stanowiąc swego rodzaju pomost dla tego procesu..
Chociaż prawdą jest, że bakterie nie przechodzą rozmnażania płciowego, to zdarzenie to umożliwia wymianę DNA. Ta nowa cząsteczka DNA pozyskana przez bakterię biorcy pozwala jej rozwinąć pewne cechy, takie jak oporność na określony antybiotyk..
Jest to znane jako poziomy transfer genów, jest powszechne w większości bakterii i ma znaczenie medyczne..
Dla niektórych Enterobacteriaceae typowe jest otoczenie dodatkową warstwą złożoną z polisacharydów. Nazywa się to kapsułką i zawiera antygeny.
Rodzina Enterobacteriaceae obejmuje około 30 rodzajów i około 130 gatunków, biogrupy i grupy jelitowe. Jednak liczba może się nieznacznie różnić w zależności od autora, który ustalił porządek taksonomiczny..
Klasyfikacja tych mikroorganizmów opiera się na określeniu obecności lub braku pewnych kluczowych enzymów należących do różnych szlaków metabolicznych. W ten sam sposób uwzględnia się inne zasady ustalania kolejności w grupie, takie jak: reakcje serologiczne, wrażliwość lub oporność na określone antybiotyki.
Historycznie rzecz biorąc, do klasyfikacji Enterobacteriaceae używano taksonomicznej kategorii plemienia. Obejmuje to plemiona Escherichieae, Edwardsielleae, Salmonelleae, Citrobactereae, Klebsielleae, Proteeae, Yersinieae i Erwiniaeae..
Jednak zdaniem różnych autorów pogląd ten jest już nieaktualny i został odrzucony. Pomimo tej zmiany taksonomia tej grupy była przedmiotem żmudnej debaty (Winn, 2006).
W ostatnich latach techniki hybrydyzacji i sekwencjonowania DNA umożliwiły ustalenie dokładniejszej klasyfikacji organizmów tworzących tę bardzo niejednorodną rodzinę..
W ramach klasyfikacji i nazewnictwa Enterobacteriaceae można wymienić najwybitniejsze rodzaje z tej grupy: Escherichia, Shigella, Klebsiella, Yersinia, Enterobacter, Serratia, Hafnia, Proteus, Morganella, Providencia, Citrobacter, Edwardsiella i Salmonella.
Badania biochemiczne są niezbędne w laboratorium do identyfikacji patogenów zarówno u ludzi, jak i w glebie i żywności. Reakcja mikroorganizmów na różne reakcje biochemiczne daje cechę, która pomaga w ich typowaniu.
Do najważniejszych cech metabolizmu tej rodziny bakterii należą:
-Zdolność do redukcji azotanów do azotynów, proces zwany denitryfikacją (są pewne wyjątki, takie jak Pantoea agglomerans, Serratia i Yersinia).
-Zdolność do fermentacji glukozy.
-Ujemny w teście na oksydazę, dodatni w teście na katalazę i nie powoduje upłynnienia pektynianu ani alginianu.
-Podobnie, niektóre patogenne Enterobacteriaceae nie fermentują laktozy..
Do najczęściej stosowanych testów służących do identyfikacji tych mikroorganizmów należą: produkcja acetylometylokarbinolu, próba czerwieni metylowej, produkcja indolu, stosowanie cytrynianu sodu, produkcja kwasu siarkowego, hydroliza żelatyny, hydroliza mocznika i fermentacja glukozy , laktoza, mannitol, sacharoza, adonitol, sorbitol, arabinoza i inne węglowodany.
Uważa się, że testy, które mają największą moc rozróżniania tożsamości bakterii to: produkcja indolu, dekarboksylaza lizynowa, H2S i dekarboksylaza ornityny.
Enterobacteriaceae są czynnikami wywołującymi różne patologie. Do najczęstszych należą infekcje dróg moczowych, zapalenie płuc, posocznica i zapalenie opon mózgowych. Chociaż produkcja infekcji zależy głównie od stanu układu odpornościowego pacjenta.
Wśród rodzajów ważnych z medycznego punktu widzenia Enterobacteriaceae najbardziej istotne są:
-Salmonella - przenosi się poprzez skażoną żywność lub wodę i powoduje gorączkę, biegunkę i wymioty.
-Klebsiella: związana z infekcjami dróg moczowych, biegunką i ropniami oraz nieżytem nosa.
-Enterobacter: związany z zapaleniem opon mózgowych i posocznicą.
Serratia: powoduje zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia i posocznicę.
Niektóre rodzaje Proteus powodują zapalenie żołądka i jelit.
Citrobacter powoduje infekcje dróg moczowych i dróg oddechowych u chorych pacjentów.
Leczenie tych patogenów bakteryjnych jest dość złożone i zależy od wielu różnych czynników, takich jak początkowa sytuacja pacjenta i objawy, które on lub ona objawia..
Enterobacteriaceae, które są szkodliwymi czynnikami, są na ogół wrażliwe na niektóre antybiotyki, takie jak: chinolony, ampicylina, cefalosporyny, klawulanian amoksycyliny, kotrimoksazol, a niektóre są wrażliwe na tetracyklinę.
Należy zauważyć, że masowe stosowanie antybiotyków zwiększa częstość występowania opornych na nie bakterii. Uważa się to za delikatny globalny problem zdrowotny i, logicznie rzecz biorąc, utrudnia przydzielenie leczenia.
Na przykład fakt, że niektóre Enterobacteriaceae są oporne na karbapenemazy, znacznie utrudnia leczenie, a najprostszym realnym rozwiązaniem jest zastosowanie leczenia łączącego kilka antybiotyków, takich jak tygecyklina i kolistyna..
Najnowsze badania sugerują stosowanie aminoglikozydów, polimyksyn, fosfomycyny i temocyliny..
Jeszcze bez komentarzy